Diekirch
Diekirch is een stad in het groothertogdom Luxemburg met zo'n 6000 inwoners, gelegen aan de rivier de Sûre of Sauer. De stad is hoofdstad van het gelijknamige kanton Diekirch en trekt veel toeristen. De stad heeft een lange geschiedenis; in het stedelijk museum kunnen Romeinse mozaïeken worden bezichtigd en ook de St.-Laurenskerk is gebouwd op Romeinse fundamenten. De stad is ook bekend vanwege de gelijknamige brouwerij.
Auteur: RouteYou Info
Meer informatie
Stad

Musée du Coticule
Men vindt er : een zaal gewijd aan de regionale geologie, een ruimt die de economische, historische en sociale aspecten van de uitbating van de schmeersslijpsteen * Coticule in onze streek illustreert; de gerestaureerde werkplaats. De * Coticule is een rotsformatie, die nergens ter wereld, tenzij hier de streek gevonden wordt.  Die gesteente met zeer dune aders, tussen 2 en 4 cm dikte, ingekoekt in de paarse Phyllad, bestaat hoofdzakelijk uit zeer fijne granaatkorrels, samen gehouden door een soort kleiachtig cement.De vaalgele kleur is typisch voor de mineraal. De wetsteen uit de streek van Vielsalm was dermate gekend, dat hij uit gevoerd werd naar alle landen van de wereld. InfoSalm : +32-80/21.50.52. – www.vielsalm-gouvy.be
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Museum

Maison Batta
Auteur: keesderuiter
Meer informatie
Restaurant

Eglise Saint-André
Als gevolg van de tand des tijds en de Slag van de Ardennen in de winter 1944-45 werd de oude kerk, die terugging tot 692, vernield. In het begin van de jaren zestig werd een nieuwe kerk gebouwd in neoromaanse stijl. Bewonder de mooie bolvormige klokkentoren en zijn vier kleine hoektorentjes. Binnen kijkt het ronde koor uit op een rechthoekig schip. Het oorspronkelijke doopvont (16e eeuw) en de schrijnen van Sint André (17e eeuw) en Sint Symètre (13e eeuw) zijn gelukkig bewaard gebleven. Dat laatste is een mooi voorbeeld van edelsmeedwerk in de Rijnlandse romaanse stijl. Sint Symètre is een weinig bekende heilige (mogelijk een Romeinse martelaar), maar in Lierneux noemen ze hem alleszins een ,,grote’’ heilige (gezien zijn naam, in het Frans). Bekijk ook de twee mooie grafstenen met wapenschilden in de kapel achteraan.
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Centre d’Interprétation de la Chauve-Souris
Het Vleermuizencentrum is ondergebracht in een heel speciaal gebouw van organische architectuur en kijkt uit over de rotsen welke de ondergrondse steengroeven van Géromont herbergen (Natura 2000). De vleermuis intrigeert. Zo'n klein diertje waar zo veel legendes en bijgeloof aan verbonden zijn is indrukwekkend. De bezoeker kan via een interactief en ludiek parcours het leven van dit kleine zoogdier ontdekken. Voor meer informatie en tarieven www.decouvertes.be
Auteur: Wizpr.guide
Gebouw

Mur géologique
De geologische muur “Meer dan 540 miljoen jaren geschiedenis uitbeelden!” Dat was de opdracht van de beeldhouwer Paolo Gasparoto. Hij had het idee om een tijdsschaal uit te beelden in drie dimensies, om aandacht aan de rots en de Waalse bodem te schenken. Vlakbij het geologisch wandelpad in Comblain-au-Pont en naast de onderaardse steengroeve ” Petit Banc” is zijn werk gerealiseerd. Bezoekers kunnen klimmen over een muur van 54m lang met een hoek van 30°. Iedere afgelegde meter is een sprong van 10 miljoen jaar terug in de tijd! Uniek in de wereld. Dit werk is op wetenschappelijk gebied maar ook op didactisch en artistiek gebied zeer interessant en de bezoeker zal de rotsen nooit meer op dezelfde manier bekijken.
Museum

Musée du Pays d'Ourthe-Amblève
Het Museum van het Land van Ourthe-Amblève
Dit prachtige museum zal de liefhebbers van geschiedenis, folklore en natuur verleiden. Het is ondergebracht in een oude pastorie uit de 17e eeuw. Een verbond tussen de mens, de natuur en de steen welk de bezoeker 500.000 jaar terug voert. Men ontdekt hier hoe sinds de prehistorie het landschap veranderd is, hoe de dorpjes zijn ontstaan, de kerken en kastelen. In het museum vinden ook regelmatig tentoonstellingen plaats!
Voor meer infomatie: http://www.musee-ourthe-ambleve.be/
Cultuur

Tour Saint-Martin
De Toren, het Sint Maartenspark en het Openlucht Beeldhouwmuseum Vanaf het centrum van Comblain gaat deze wandeling naar de hoger gelegen Sint Maartenstoren. Dit is een overblijfsel van een feodale verdedigingstoren (12e eeuw) welke in het begin bij het landhuis van de Heren van Coblenz hoorden, maar welke later klokkentoren van de bijbehorende kerk werd. Men kan alleen de toren in wanneer er tentoonstellingen worden georganiseerd. Het erachter gelegen park is zeer schilderachtig, hier bevinden zich beelden van de artiesten die jaren terug deelnamen aan het Internationale Beeldhouwsymposium. Vanaf het oude kerkhof is een prachtig uitzicht op de omringende heuvels en rotsen, waaronder de “boterhamrotsen” en het dorpscentrum.
Architecturale plaats

Herenhuis, rue l’Apleit, 15
Dit herenhuis, dat zijn oorsprong vindt in de eerste helft van de 17e eeuw, heeft een voorplein dat het afscheidt van een aanpalende straat. Het bestaat uit drie niveaus van afnemende hoogte, waarvan het laatste een ophoging is uit de overgang van de 18e naar de 19e eeuw. Zoals nog meer voorbeelden in Huy, bestaat het pand uit een onderbouw met grote blokken kalksteen, met daarboven een wit gekalkt metselwerk van baksteen en kalksteen. Dat sluit aan op de hoekstenen en de lijsten die de steunen accentueren, de dwarsbalken en bovendempels van de vensters die hun kruisen hebben verloren en waarvan de steunen verlaagd zijn. Het geheel wordt overkoepeld door een typisch zadeldak in leisteen en verschillende schutpaaltjes omringen het geheel. Het gebouw wordt gedomineerd door een vierkante toren met een slank silhouet, die het pand iets bijzonders geeft. Een bijgebouw uit de 18e eeuw, links van het hoofdvolume, vervolledigt de globale fysionomie van het gebouw. Geklasseerd als monument op 17 juli1978
Erfgoed

Houffalize
Houffalize is het centrum van de Boven-Ourthe. Het is een klein stadje, dat zich in de kronkel van een Ourthemeander heeft genesteld. Ook hier heeft het Ardennenoffensief begin1945 zijn verwoestende werk gedaan. Getuige hiervan is een Duitse Panthertank, die na het offensief werd opgediept uit de rivier en nu op een plein tot stilstand is gekomen. De tank, die in 1942 werd gebouwd voor het oostfront, heeft een gewicht van 43 ton, een bepantsering van 110 mm, een 75 mm-kanon en twee 7,92 mm-mitrailleurs. Bij het offensief destijds overtrof de Panther alle Amerikaanse en Britse tanks.
Auteur: Lannoo
Stad

Wiltz
Wiltz is een stad en gemeente in het noordwesten van het Groothertogdom Luxemburg, gelegen in het gelijknamige kanton, dicht bij de grens met België. Wiltz, met ca. 7000 inwoners , is een oude gemeente en heeft als woonplaats gediend voor Kelten, Romeinen en Franken.
Wiltz is in twee delen gesplitst; de bovenstad ligt op twee hellingen terwijl de benedenstad aan de oevers van de rivier de Wiltz ligt. In de bovenstad is het kasteel van de graven van Wiltz te vinden. Wiltz is een belangrijke toeristische trekpleister en staat ook bekend om de vele scouting-faciliteiten. In de stad staat ook het "International Scouting One Penny Monument" ter ere van scoutingoprichter Robert Baden-Powell.
Auteur: Wikipedia
Stad

Kasteel Bourscheid
Het kasteel Bourscheid is een middeleeuwse burcht die op ongeveer twee kilometer afstand van het gelijknamige dorp Bourscheid ligt, in het noorden van het Groothertogdom Luxemburg. Deze stenen burcht, de grootste van Luxemburg, dateert uit het jaar 1000. Het kasteel behoorde toe aan de belangrijke Luxemburgse familie Stolzemburg. Aanvankelijk was het alleen een stenen burcht, maar vanaf 1300 werd er een ringmuur om het kasteel heen gebouwd.
Auteur: Wikipedia
Kasteel

Station Michelau
Station Michelau is een spoorwegstation in de plaats Michelau in de gemeente Bourscheid in Luxemburg.
Het station ligt aan lijn 1, Luxemburg - Troisvierges. Het wordt beheerd door de Luxemburgse vervoerder CFL.
Auteur: Wikipedia
Treinstation

Nationales Militärgeschichtliches Museum
Het Nationales Militärgeschichtliches Museum is een museum in de stad Diekirch in het Groothertogdom Luxemburg. Het museum belicht vooral het Ardennenoffensief dat plaatsvond tijdens de Tweede Wereldoorlog.
In het museum zijn een aantal diorama's te zien die een objectief-historische kijk geven op de militaire operaties in de Ardennen uit Amerikaans en Duits standpunt maar ook zoals het door de bevolking werd beleefd. Men krijgt er wapens, uniformen, foto's, documenten, kaarten en uitrusting te zien. Centraal staan de diorama's die manschappen van de 5e Amerikaanse infanteriedivisie tonen tijdens het oversteken van de rivier Sûre op 18 januari 1945. Een ander deel van het museum toont de ontwikkeling van het leger van het groothertogdom en hun inzet tijdens UNO-missies.
Museum

La Chouffe
La Chouffe is een Belgisch blond bier dat voor het eerst op 27 augustus 1982 door de zwagers Pierre Gobron en Chris Bauweraerts werd gebrouwen. Gebaseerd op een legende van de Ardennen werd een kabouter gekozen als bedrijfslogo van de brouwerij. Het begon als een hobby, die geleidelijk uitgroeide tot de Brouwerij van Achouffe . Het bier wordt niet gefilterd, waardoor het hergist op de fles. Na het bezoek van een Schot werd er ook Mc Chouffe gebrouwen, die donker van kleur is en een pikantere smaak heeft. Drinkers die het bier geregeld genieten zijn meestal herkendbaar aan hun 'Chouffewillo muts'. Het jaarlijkse feest La Grande Choufferie, in het 2e weekend van augustus, viert de geboorte van het Chouffebier, in een gezellige en muzikale ambiance.

Brasserie d'Achouffe
De brouwerij van Achouffe is gelegen in het hart van de groene Belgische Ardennen. Ze werd gesticht in 1982 en is gespecialiseerd in het brouwen van speciale kwaliteitsbieren. Je herkent het gamma van Achouffe dankzij de sympathieke kabouter die op de etiketten prijkt. Het bekendste bier is de LA CHOUFFE, een blond bier dat zich onderscheidt door zijn frisheid en zijn fruitig boeket. Er is ook de Mc CHOUFFE, een bruin bier met een smaak die doet denken aan Schotse bieren. Vandaar ook zijn bijnaam de "Scotch van de Ardennen". Ontdek ook de HOUBLON CHOUFFE, een triple bier van het type "Indian Pale Ale" (IPA). Dit bier biedt een harmonieus evenwicht tussen aangenaam fruitig en uitgesproken bitter. Of ook de N'Ice CHOUFFE, een gekruid (tijm en curaçao) en licht hoppig winterbier. Het is een zeer evenwichtig bier. En vergeten we ook niet de CHOUFFE Soleil, een bier voor de mooie dagen, met een fruitige toets en verfrissende smaken.
Auteur: Visit Wallonia
Brouwerij

Café Du Chera
Net buiten Houffalize, op de weg richting Achouffe ligt het gezellige café Du Chera.
Tot 2023 runden Sylvie en Nounou deze bijzondere zaak.
Een echt ardens café waar de zeer vriendelijke eigenaren de oergezellige ardense ambiance naar boven halen in dit traditioneel ingerichte café.
Du Chera staat bekend in de regio om zijn karakteristieke sfeer en lokale producten.
Lokale bieren zoals het zeer bekende Chouffebier en de heerlijkste kleine gerechten voor een betaalbare prijs vind u dan ook op de kaart bij Du Chera.
Buiten vind u bij mooi weer een ruim terras en er is meer dan voldoende parkeergelegenheid. Een bezoek aan Du Chera is dan ook zeker de moeite waard en ideaal te combineren na een bezoekje aan de brouwerij van Achouffe.
Sedert eind 2023 is de zaak vernieuwd door Koen die er een topzaakje van gemaakt heeft om er te gaan eten!
Auteur: Willem Vandenameele
Cafe

Fort de Huy
Het fort van Hoei is een fort aan de oever van de Maas. Het domineert het dorp Hoei in de provincie Luik in België op de plaats van het oude Li Tchestia, een van de 'vier wonderen' van Hoei.
Auteur: KINGO
Burcht

Wiltz
Wiltz herbergt ook heel wat monumenten en bezienswaardigheden, zoals het kleine museum over de slag hier in de buurt. Andere musea op de route zijn echter meer de moeite waard. Een eyecatcher is zeker de mooi gerestaureerde Shermantank die je passeert op de Rue de la Fontaine.
Auteur: Motoren & Toerisme
Gemeente

POI

Côte de Lorcé
Beklimmingscode van RouteYou : D_3_c
Lengte : 3.24 km
Stijging : 169 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 4.87 %
Maximale hellingsgraad : 10.86 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Côte de Xhierfomont
Beklimmingscode van RouteYou : D_3_d
Lengte : 2.84 km
Stijging : 158 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 5.49 %
Maximale hellingsgraad : 8.45 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Côte de Fraiture
Beklimmingscode van RouteYou : D_3_c
Lengte : 2.6 km
Stijging : 132 m
Gemiddelde hellingsgraad : 3 m / 100 m - 3.23 %
Maximale hellingsgraad : 12.02 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Mont d'Achouffe
La Longue Virée
Beklimmingscode van RouteYou : D_4_d

Gremmlichter Geessenhaf
Ons bedrijf is gevestigd in het kleine landelijke dorpje Grümmelscheid, in het noorden van Luxemburg. We runnen ons bedrijf zeer uitgebreid en hebben een deel van ons land geregistreerd in verschillende milieubeschermingsprogramma's.
Naast onze zoogkoeienhouderij hebben we in 2015 onze eerste geiten gekregen om een ​​nieuwe tak van het bedrijf op te zetten.
In 2017 zijn we begonnen met het verwerken van rauwe geitenmelk en hebben we in 2018 onze eigen kaasmakerij gebouwd waarin we onze rauwe geitenmelk direct na het melken verwerken. De zo geproduceerde kaas heeft een natuurlijke smaak met alle vitamines en mineralen van de rauwe geitenmelk.
In onze boerenkaasmakerij maken we heerlijke geitenroomkaas met diverse kruiden. Er is ook zachte kaas, geitenyoghurt en geitenmelk rechtstreeks van de boerderij.
Auteur: jan-ke
Hoeve

Kasteel Schuttbourg
Kasteel Schuttbourg is een complex met een kasteel en een renaissancekasteel op de gelijknamige plaats tussen Consthum en Kautenbach, boven het dal van de Clerve, in het deel Kautenbach van de gemeente Kiischpelt.
De naam van het kasteel
Naast de huidige officiële spelling, waren of zijn de volgende namen in gebruik: in het Luxemburgs Schättbuerg, Schüttbuerg, Schiebuerg en Schibberech; in het Frans Schuttbourg, in het Duits Schüttburg, Schieburg en Schudeburg (1406).
Geografie
Schuttbourg ligt tussen Consthum en Kautenbach op een hoogte van 385 m op een smal langwerpig leisteenvoorgebergte, ongeveer 60 m boven het dal van de Clerve. Het kasteel is particulier eigendom en kan niet worden bezocht. Vanaf Consthum is het een half uur lopen naar kasteel Schuttbourg. Vanuit Alscheid heb je een prachtig uitzicht over Schuttbourg.
De Schibbreger-molen bevindt zich op de Clerve, in vogelvlucht 800 m ten noordwesten van het kasteel.
De bouwplaats
"Le Schuttburg" op de Ferrari-kaart, 1777.
Vanuit het noordwesten kunt u via een stenen brug over een 10 m brede sloot de ca. 20 × 90 m lange voorziening in, die noord-noordwest-zuid-zuidoost is uitgelijnd. Rechts achter de poort zijn de fundamenten van een 7 m dikke toren bewaard gebleven. Ten westen hiervan leidt het kasteelpad door een andere poort bij het huidige woongebouw en het nieuwste deel van de faciliteit. In het zuiden gaat het uiteindelijk door een derde poort nabij het oudste deel van het kasteel. Ten zuidwesten van deze derde poort is een kapeltoren bewaard gebleven.
Carlo Hemmer liet de volgende beschrijving van de faciliteit achter in het tweede deel van zijn "Besinnlich-kritisches Luxemburger Wanderbuch", dat postuum werd gepubliceerd:
"Aan het einde rijst de Schüttburg breed op de bergkam op. Een smal, uniek mooi voetpad leidt over leisteen en langs rood violette orchideeën naar de toegangspoort. Jammer: asfalttapijt, rechtlijnig afgebakend, koud en vegetatie loos. Een bezaaid met ijzeren spijkers Dubbele poort met ronde boog sluit kleurrijke met klimop begroeide leistenen muren, een versterkte ronde toren rijst op. Daarachter het woongebouw. ​​Een spitsboogpoort, gedeeltelijk zichtbaar boven de muren, leidt door een tweede verdedigingsmuur; daarboven in een muurnis een Madonna.”
Geschiedenis
Schuttbourg op een tekening van Michel Engels, vóór 1902. Gezicht vanuit NW.
... en op een tekening van Nicolas Liez, circa 1834. Uitzicht vanaf NNW.
Tot nu toe kon geen onafhankelijke heerschappij van Schuttbourg worden aangetoond en de noodzakelijke archeologische en constructieve onderzoeken die een wetenschappelijk betrouwbare datering van de faciliteiten mogelijk zouden maken, ontbreken nog steeds.
In de Middeleeuwen verkopen de heren van Fischbech het kasteel aan de heren van Klierf.
Kasteel Schuttbourg, dat hoogstwaarschijnlijk in de 14e eeuw werd gebouwd, werd voor het eerst genoemd in 1406 als een Schudeburg, een leengoed van de Roudemach-dynastie. Het kasteel was oorspronkelijk niet bedoeld als woonhuis, maar als fort met garnizoen. Het is gelegen in het zuidelijke deel van de faciliteit.
Sinds 1550 bezat Schuttbourg een vrij groot erf in Holztum, dat werd beheerd door een boer tegen een belang dat bestond uit diensten en leveringen van voedsel en geld.
In 1576 werd in het noordelijke deel het nieuwe renaissancekasteel gebouwd.
In 1805 wordt het kasteel gedeeltelijk gesloopt om bouwmaterialen te verkopen.
In 1936 werd de faciliteit gerenoveerd en in het voorjaar van 1939 werd Schuttbourg de grootste publiek toegankelijke jeugdherberg van het land (meer dan 200 bedden).
Tijdens de Tweede Wereldoorlog, vooral tijdens het Ardennenoffensief, werden de gebouwen zwaar beschadigd.
In 1950 werd begonnen met grote restauratiewerkzaamheden, zonder de vroegere staat van de faciliteit te documenteren.
In 1957-1958 werden verdere restauratiewerkzaamheden uitgevoerd.
In 1994 zijn landmeetkundige werkzaamheden (topografie en deugdelijke bouwkundige keuring) uitgevoerd, waarbij slechts weinig van de oorspronkelijke bouwsubstantie in beeld kon worden gebracht.
Sinds oktober 2001 staat de site op de inventarislijst van beschermde rijksmonumenten.
Vertaald uit het Luxemburgs
Bron: lb.wikipedia.org
Auteur: Eddy&Rita
Kasteel

Donatuskapell
De Donatuskapell aan de Trätter Straße is een katholieke kapel die behoort tot de Wyntger Sainte-Famille-parochie , het Noordelijke Decanaat en de Wyntger-gemeente .
De patroonheilige is Sint-Donatus , wiens feestdag op 30 juni wordt gevierd.
De kapel ligt centraal in het stadje aan de hoofdweg, de CR333 .
Geschiedenis
Tot 7 mei 2017 was het een kapel van de Tratten- parochie , die toebehoorde aan de parochievereniging Ëlwen, Wäiswampech, Wüntger , de pastorale regio Noord en het decanaat Klierf. Naast de kapel aan de Trätter Strasse behoorden ook de parochiekerk van Tratten en de zijkerk van Kréndel tot de voormalige parochie van Tratten .
Vertaald uit het Luxemburgs
Bron: lb.wikipedia.org
Auteur: Eddy&Rita
Kapel

Bovigny
Bovigny is een klein dorp met zo'n 250 inwoners en het ligt in de Ardennen.
Reeds in 871 werd er gesproken van 'Bovennias'. Deze naam zou het ontleend hebben aan “Boviniacae villae”, wat “boerderijen voor het houden van ossen” betekent.
Bovigny is een ingesloten dorp dat uitkijkt over de vallei van de Glain en dat tevens het vroegere gehucht Longchamps - aan de andere kant van het viaduct - omvat. De belangrijkste bezienswaardigheid van het dorp is het architecturale geheel dat gevormd wordt door de kerk, de pastorie en de naburige huizen. Het beeld wordt versterkt door de aanwezigheid van een opmerkelijk monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de twee oorlogen, geflankeerd door een houwitser van 14-18.
Opgravingen in het gebied door de Cercle Ségnia getuigen van de aanwezigheid van een aanzienlijke Romeinse bewoning en verschillende Romeinse villa's, waaronder een koninklijke villa in het nabij gelegen Beho.
Tegenover de kerk staat het huis Sevrin, een onmiskenbare architecturale getuigenis van de huizen uit het begin van de 19de eeuw en een getuigenis van het eenvoudige en harde leven van de inwoners van de streek. Veel andere huizen uit de 18de en 19de eeuw (met leistenen bovendorpels) zijn ook een kijkje waard: Bastin, Duchène, Beaupain, Barbette en Jacob.
In het Bois de Ronce, op de rechteroever van de Ewe di Ronce, een belangrijke zijbeek van de Glain, staat een steile rots waarvan de aanblik vroeger de harten van de mensen uit de omliggende dorpen deed opschrikken. Je kunt er nog steeds gapende vierkante gaten en overblijfselen van rotspaden in zien! Volgens de legende werden deze gaten ooit bewoond door de “Nûtons”.
Op de hoogten van het dorp, met uitzicht op de oude scholen, in de wijk “Solzès Montis”, werd in 1935 een imposant betonnen kruis opgericht door de “Raphaélistes”, een groep christelijke spoorwegarbeiders.
Om de vier jaar, in het midden van de lente, herontdekt Bovigny de ouderwetse charme van de kleine plattelandsambachten van vroeger, wanneer de sfeer het dorp van weleer wordt nagespeeld tijdens het evenement “à bon vî timps”.
Speeltuin
Recent werd een opmerkelijk parkje in het hart van het dorp aangelegd, met een speeltuin en een uitgestrekte rustplaats.
Drinkbak
Aan dit park zie e nog een eenvudige hardstenen drinkbak die momenteel nog gevoed wordt door een bron.
Auteur: Jan Rymenams
Deelgemeente

Courtil
Net buiten Bovigny, in de richting van Gouvy en Cherain, ligt het dorpje Courtil rustig op de oostelijke flank van het plateau van Poncay.
De naam komt van 'courti', verkleinwoord in -ile, van het vroegmiddeleeuwse Latijnse “cortis”, oorspronkelijk boerenerf, dat later de betekenis van plattelandsbedrijf kreeg, en vanaf dan dezelfde evolutie als villa, om vanaf de 12e eeuw “dorp” te betekenen.
Het dorp is in de lengte gebouwd en valt op door de imposante ommuurde boerderij nr. 50, gebouwd van zandstenen leem en gelegen niet ver van de kapel Saint-Hubert. De ruime binnenplaats is toegankelijk via een brede duiventil met leien dak. Op nr. 51, tegenover de kerk, ligt de boerderij van Lomry, daterend uit 1628 en gerenoveerd in 1928, met een geknepen massa onder een gekerfd dak. De kleine ramen, omlijst met leisteen, worden beschermd door dikke stalen tralies. Bijzonder is de toegangsdeur met zijn fijn gesneden sluitsteen.
De regio is bezaaid met talrijke grafheuvels en graven uit de ijzertijd, die nog steeds duidelijk zichtbaar zijn in velden, bossen en onontgonnen vlaktes. Slechts een klein aantal is diepgaand opgegraven.
Onder het Ancien régime maakte het dorp deel uit van het graafschap Salm-en-Ardennes. Van 1472 tot 1659 omvatten de tellingen 13 tot 23 huishoudens. Vóór 1604 werd in Courtil een aan Sint-Hubertus gewijde kapel opgericht. Op 1 oktober 1795 werd het land Salm bij Frankrijk gevoegd en werd het een kanton met Vielsalm als hoofdstad. Het dorp Courtil wordt dan geïntegreerd in de gemeente Bovigny.
Aan het begin van deze eeuw werden er nog steeds grote hoeveelheden rood zand gewonnen uit het gebied dat bekend staat als “Rodjès Fosses”, en gebruikt in de mortel van veel gebouwen.
Volgens de overlevering bestond er niet ver van het dorp, op de heuvel Fâ, een leprakolonie.
Sint-Hubertuskapel
Dit neogotische gebouw in metselwerk werd rond 1900 gebouwd en is de opvolger van een andere kapel die in de 17e eeuw in de archieven werd vermeld. Deze kapel heeft een achthoekige spits en een toren, links geflankeerd door een traptoren.
Auteur: Jan Rymenams
Dorp

Lierneux
Situering
Lierneux ligt op een hoogte van 420 meter boven zeeniveau. Het dorp ligt in de buurt van de bronnen van het riviertje de Lienne, die vanuit Lierneux naar het noorden stroomt om bij Targnon uit te monden in de Amblève. De gemeente telt ruim 3000 inwoners. Ze bestaat uit de deelgemeenten Lierneux, Bra en Arbrefontaine.
Net als Geel (provincie Antwerpen) is er in Lierneux al meer dan een eeuw een psychiatrische instelling gevestigd, het gespecialiseerde ziekenhuiscentrum “Accueil” (CHS).
Lierneux heeft skipistes, langlaufpistes en een rodelbaan. Dit kleine skigebied, bekend onder de naam “Le Monty”, werd in de jaren 1980 aangelegd door André Remacle, een voormalige gemeentemanager.
De gemeente Lierneux wordt doorkruist door de GR 14, een langeafstandswandelroute die Parijs (Île-de-France) met Malmedy (België) verbindt, en door de GR 571, ook bekend als het circuit des vallées de légendes, dat door de valleien van de Amblève, de Salm en de Lienne loopt.
Lierneux is lid van de Groupement Régional Économique des Vallées de l'Ourthe, de la Vesdre et de l'Amblève (GREOVA) en het Maison du tourisme du Pays d'Ourthe-Amblève.
Geschiedenis
De naam Lierneux zou 'plaats aan de bruisende rivier' betekenen.
Symètre, de heilige die zo nauw verbonden is met de geschiedenis van de oorspronkelijke parochie van Lierneux, werd in 159 in Rome gemarteld. Sommige auteurs hebben zijn geboorte in Lierneux toegeschreven en beweerd dat hij de zoon was van een rijke Gallo-Romeinse landeigenaar, maar dit zijn ongetwijfeld apocriefe verhalen bedoeld om de werkelijkheid te kleuren.
Aan het einde van de 7e eeuw werden de relikwieën van de Romeinse martelaar waarschijnlijk door bisschop Babolin, abt van Stavelot, geschonken aan de kerk van Lierneux, waarvan hij de stichter zou zijn geweest.
De eerste vermelding van de kerk van Lierneux dateert echter pas uit 862. Een kapel - cum capello - wordt genoemd als behorend tot het Lierneux landgoed villa nuncupante lernou.
De ontdekking in 1974 van een stuk bewerkt vuursteen op de middeleeuwse site van Ecdoval (aan de rand van het Bois de Groumont in Lierneux) zou ons aan het denken moeten zetten over de mogelijkheid van dergelijke nederzettingen in het neolithicum. Bovendien hebben opgravingen in 1976 bij de vestingwerken van Gros-Thiers in Salmchâteau het bestaan van een site uit de Tweede IJzertijd (tussen 470 en het begin van onze jaartelling) aan het licht gebracht.
In de Merovingische tijd was Lierneux-Bihain de zetel van een koninklijke villa en een belastingkantoor. Er wordt zelfs gesproken - hoewel wij voorzichtiger zouden zijn - over een Frankische begraafplaats die in 1904 niet ver van het dorp Bihain werd ontdekt. Niettemin werd in 1849 een deel van een gouden vloer van één van de Merovingische koningen ontdekt op het grondgebied van deze gemeente.
Rond het midden van de 7e eeuw schonk Sigebert III, koning van Austrasië (633-656), Saint-Remacle een grondgebied dat ongeveer overeenkomt met het stroomgebied van de Warche en de Amblève. In 670 bevestigde Childeric II, koning van Austrasië, de schenking van Sigebert, maar ontnam de abdij van Stavelot het landgoed van Lierneux. In 747 gaf Carloman, burgemeester van het Paleis, onder het bewind van Childeric III (743-751) het dorp Lierneux terug aan Anglinus, abt van Stavelot-Malmedy.
In 862 bevestigde koning Lotharius II opnieuw het landgoed van Lierneux en beschreef het als bestaande uit 46 herenhuizen, een kapel en een heerlijkheid.
Lierneux had, net als de rest van Stavelot, moeite om zich te herstellen van de Normandische invasie van 883.
In 1130 viel de kerk van Lierneux onder de jurisdictie van Stavelot en was aan de abdij een karrenvracht wijn verschuldigd.
Vanaf dat moment kregen de kapittels van Stavelot en Malmedy alle gelegenheid om te twisten over het primaat van het vorstendom. Het geschil, dat onlosmakelijk verbonden was met de geschiedenis van het vorstendom tot de verdwijning ervan in 1794, bereikte een hoogtepunt in 1071. Op die dag verenigde keizer Hendrik IV de twee kloosters onder de leiding van dezelfde abt, waardoor Stavelot de overhand kreeg. Ter herinnering aan deze dag gingen de parochianen van Lierneux en Ottré elk jaar op 9 mei in processie naar Stavelot om de relikwieën van Saint-Symètre te vergezellen. In 1696 was minstens één persoon per huis verplicht om de processie te begeleiden. Het was een pittoreske processie waarin vioolspelers zich onder de pelgrims mengden en waarvoor de mambours van de kerk van Lierneux een ton bier betaalden die de pelgrims dronken bij de halte in Trois-Ponts.
De 17e eeuw was absoluut een meedogenloze tijd. Voortdurend trokken troepen over het grondgebied van het neutrale prinsdom. De lijst van legers zou te lang zijn om in detail te treden, maar laten we zeggen dat ze geleidelijk afnamen tijdens de eerste decennia van de 18e eeuw, met een korte opleving tijdens de Zevenjarige Oorlog tussen Frankrijk en Oostenrijk en Pruisen. In 1759 werd het regiment Saint-Aldegonde in Lierneux ingekwartierd.
Er volgde een lange periode van rust, die alleen werd verstoord door de komst van Republikeinse troepen. In 1826 vaardigde de gemeenteraad van Lierneux verordeningen uit die de oude prins-abtenwaardig waren. Cabarets moesten in de winter om 9 uur 's avonds sluiten en in de zomer om 10 uur. De sluitingstijd werd aangekondigd door de klokken van de kerk van Lierneux en het was cabareteigenaren uitdrukkelijk verboden om klanten te bedienen tijdens de kerkdiensten.
Natuurlijk werd de 19e eeuw sterk beïnvloed door grote gebeurtenissen: de revolutie, de machinetechnologie, het parlementaire systeem, maar het was nog steeds een tijd van notabelen. Van de 2033 inwoners van Lierneux in 1845 hadden er 88 stemrecht bij gemeenteraadsverkiezingen, 12 bij provinciale verkiezingen en 11 bij parlementsverkiezingen.
Auteur: Jan Rymenams
Gemeente

Hoei - Diekirch Definitief
Van N64, 4500 Hoei, België
Naar Rue de l'Industrie 12, 9250 Diekirch, Luxemburg
Routering Motor - kortste, Recreatief fietsen - mooiste