Baljuwhuis of Gravenhuis
Recht tegenover de kerk staat het Baljuwhuis, nu een gemeentelijk cultuur- en ontmoetingscentrum. Hier woonde vroeger de baljuw. Hij was de ambtenaar die tijdens het Ancien Régime de heer vertegenwoordigde op het platteland. Hij werd voor het leven benoemd en bezat bevoegdheden op feodaal, politiek, financieel, militair en rechterlijk vlak. Via de Kammeersweg kan je de geplaveide binnenplaats betreden. Het gebouw met de grote tuin en de stallingen kreeg mettertijd ook verschillende functies, waaronder een bierbrouwerij. Let op de mooie gaanderij afgewerkt in natuursteen.
Auteur: Archeduc
Meer informatie
Cultureel centrum

Watermolen Bambrugge (Prinsdaal)
Knooppunt 70 in het centrum van Bambrugge ligt in de buurt van de watermolen. De watermolen werd na een grote brand omgebouwd tot mechanische maalderij (Van Sande). Het rad is verdwenen. Even voorbij de kerk loopt een pad naar de molen. In de verbouwde voorgevel zie je nog de vorm van het oude molenhuis. In Bambrugge bevinden zich in Everdal nog enkele restanten van een tweede ooit grote watermolen. (c) foto: Eddy De Saedeleer
Auteur: windmolens
Meer informatie
Watermolen

Sint-Pieterskerk Galmaarden
In de nacht van 11 op 12 mei 2008 werd de als monument geklasseerde classicistische Sint-Pieterskerk bijna volledig door brand vernield. Slechts enkele muren en de sacristie staan nog overeind. De inboedel is eveneens door de brand verloren gegaan. Van de oorspronkelijke kerk was nog enkel de torenkern uit de 13e eeuw bewaard en deze is nu ook volledig vernield. De oorzaak was vermoedelijk een afgeschoten vuurpijl. In Galmaarden vond op dat moment naar aanleiding van Pinksteren een kermis plaats.
Auteur: est2000
Meer informatie
Kerk

Kruis Lieven Here
Beweerd wordt dat voor de aanmaak van het “Kruis Lieven Here” balken afkomstig van de stenen molen zouden zijn gebruikt.
Auteur: JAN060
Kruisbeeld

La Bassonnerie
In het natuurpark van het Heuvelland gelegen. Het verblijf bevindt zich in een gedeelte van een vroegere boerderij. Gelijkvloers ingericht en op de 1e verd. gelegen. Modern en luxueus comfort. Woonk. (TV, DVD, hifi, internetverbinding, divanbed) met kookhoek (keramische kookpl., multifunctionele magnetron, vaatwasmachine). 1 k. (1x2 p.), badk. (aquamass multi-pro), WC. Wasmachine en droger ter beschikking. Centr. verwarm. Grote tuin met tuinmeubels. 2 garages, weide en boomgaard. Contact: La Bassonnerie +3268646269 info@labassonnerie.be http://www.labassonnerie.be Scaubecq 4, 7890 Ellezelles
Auteur: Randofamili Hainaut
Hostel

Het orgel van de kerk van Saint-Martin d’Ogy
De Saint-Martinkerk werd gebouwd tussen 1750 en 1757 op basis van plannen van architect Myer, op de plaats waar voordien een kapel stond die gewijd was aan Saint Blaise. Deze kapel was er gekomen op vraag van de gravin van Vlaanderen, Ogina (vandaar de naam van de gemeente). De kerk bestaat uit een schip met zijbeuken, vooraan een toren en achteraan een koor met een driezijdige apsis. De gevel kenmerkt zich door zijn barokke versierselen: omgekeerd consoles met drie kwabornamenten, nissen, pilasters enz. Het interieur toont zuilen met Toscaanse kapitelen, een gewelf in 'cul-de-four' en met cassettes in de apsis enz. Maar het staat vooral bekend voor een van de oudste muziekinstrumenten van Wallonië: het orgel waarvan de orgelkast dateert van 1664. Het orgel stond oorspronkelijk in de Saint-Pierrekerk, maar werd in 1820 verkocht aan de parochie Ogy. Het orgel werd geklasseerd in 1971 en is vandaag de hoofdattractie van de Saint-Martinkerk. Geklasseerd op 25-11-1971
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

De pastorie van Ghoy
De oude pastorie van Ghoy werd in een ommuurde tuin gebouwd in de 18e eeuw in baksteen en kalksteen. Het langwerpige gebouw heeft als bijzonder kenmerk dat het slechts een bovenverdieping heeft op een deel van de woning, die overigens pas later werd toegevoegd. De omlijstingen van de vensters zijn van het vereenvoudigde Doornikse type, een mengeling van baksteen en kalksteen in een min of meer homogeen geheel. Het gebouw heeft een zadeldak met frontale schilden. Geklasseerd op 29-04-1992
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Onze-Lieve-Vrouwkerk
Bakstenen kerk met 13de eeuwse toren. Met herinneringen aan de bewoners van het waterkasteel
De kerk en de omringende kerkhofmuur zijn beschermd sedert 1971. Van de oorspronkelijke vroeg-gotische kerk rest enkel de 13de eeuwse toren. Deze oorspronkelijke kerk werd in 1578 verwoest en is pas in 1728 heropgebouwd.
In de kerk hangen rouwblazoenen van de familie de Lalaing. Hun waterkasteel (Hof van Lier) staat in de buurt van de kerk. Ook een grafsteen (1789) verwijst naar hen. Een andere grafsteen wijst op hun voorgangers, de familie d’ Enghien (van Edingen), anno 1514/1540. Graaf de Lalaing schilderde het tafereel ‘De Vlucht naar Egypte’ in 1913.
Het beeld op het rechter zijaltaar is van de heilige Lambertus van Luik (18de eeuw). Het hoofdaltaar dateert uit 1842, de koorlambrisering, de lambrisering van het schip en preekstoel stammen uit de 18de eeuw.
De communiebank in rococostijl (18de eeuw) werd deels verwerkt tot hulpaltaar. Bekijk verder de vier barokke biechtstoelen uit dezelfde periode. De stenen doopvont gaat terug tot de 17de eeuw. De rest van het interieur dateert uit de 19de en de 20ste eeuw. Het orgel werd onlangs helemaal gerestaureerd.
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

Steenhuize-WIjnhuize
De Heren van Steenhuyse hebben steeds tot de hoogste adellijke kringen behoord. De oudste waarvan een geschreven bron gewag maakt is Amelricus in 1155. De oorspronkelijke Heren van Steenhuse besturen de heerlijkheid tot 1443, tot Jan van Steenhuse overlijdt en alle goederen worden geërfd door zijn zuster Maria, getrouwd met Jan van Gruuthuse. In 1556 worden de Gruuthuses opgevolgd door het huis van Egmont. Deze familie verkoopt in 1605 het ganse prinsdom aan Jean de Richardot. Na de dood van de weduwe van Claude de Richardot in 1752 wordt het kasteel met de heerlijke goederen, inclusief de begeerde prinsentitel, verkocht aan de familie de Wolff. 32 jaar later krijgt de heerlijkheid alweer een nieuwe eigenaar: Jean-Baptiste d'Hane (ook de bezitter van de gekende patriciërswoning, nu museum in de Gentse Veldstraat). Nadat de Franse regeerders de feodaliteit en alle prinselijke voorrechten hebben afgeschaft, blijven de kinderen van Jean-Baptiste d'Hane het kasteel bewonen : Louis - Emmanuel (tot 1861), Eduard-Joseph (tot 1873). De erfgenamen van deze laatste d'Hane verkopen in 1896 het domein aan Achilles de Frenne, een rentenier uit het Normandische Rouen. Een van de zonen de Frenne zal na de tweede wereldoorlog in en rond het kasteel een tijdlang een bloemenhandel exploiteren. In 1978 komt het kasteel in handen van de familie Van Waeyenberge, geboren Steenhuizenaars en bekende industriëlen. Zij maken van het domein de schitterende parel die het anno 1995 is geworden. Eeuwenlang voerden de Heren van Steenhuyse de uitzonderlijke titel van 'prins'.Wellicht werd de titel verworven door Felix van Steenhuyse (1384 - 1424). De echte reden is niet duidelijk, al lijdt het geen twijfel dat zijn zeer bijzondere relatie met de Graaf van Vlaanderen een doorslaggevende verklarende factor is. Na hem erven of kopen de andere bezitters van het prinsdom de eretitel. Niet alleen de status van prinsdom maakte van het kleine Steenhuize een unieke heerlijkheid . Lange tijd genoten heren en ingezetenen naast de gebruikelijke justitiële en heerlijke rechten en plichten twee bijzondere, merkwaardige privileges. Op basis van een charter uit 1348 was er vrijstelling van belastingen : geen enkele instantie had het recht om belastingen, taksen, tol,... te zetten tegen de heerlijkheid Steenhuize. Dit voorrecht gaf aanleiding tot tientallen disputen en rechtszaken. En er gold gedurende een bepaalde periode een recht van vrijgeleide : op het grondgebied van Steenhuize kon niemand vervolgd of gearresteerd worden, tenzij door de plaatselijke heer of zijn gerechtsdienaars. De archieven (en de volksoverlevering)vertellen verschillende voorbeelden van officieren uit het Land van Aalst of elders, die zelf in de gevangenis van Steenhuize zijn beland omdat ze dit recht hadden geschonden. Het prinsdom werd een toevluchtsoord voor vele mensen "die iets op hunne kerfstok hadden" uit alle windstreken. Deze speciale toestand duurde tot 1460, als Lodewijk van Gruuthuse, Heer van Steenhuyse, alle bannelingen en schorremorrie uit zijn domein gooit. "Sindsdien woont er op Steenhuize serieus volk !" beweert oud-burgemeester en Steenhuizenaar Marcel Van Daele). De oorspronkelijke 'woning' van de Heren van Steenhuyse was gebouwd in een moeras rechtover de plaats waar later de burcht/het kasteel zou verrijzen. Het moet een typische mote zijn geweest, met een omgevende wal en watering en een omheining van gepunte houten palen. Toen de aanvalstechnieken van de vijanden verbeterden en de behoefte aan een efficiëntere verdediging groeide, werd een burcht van steen opgetrokken op de plek van het huidige kasteel. Van deze oer-burcht zijn geen afbeeldingen overgeleverd. Bij restauratiewerken in de jaren tachtig werden wèl fundamenten blootgelegd. De oude vesting werd met de grond gelijk gemaakt in het begin van de woelige zeventiende eeuw. Vanaf 1626 begint Jeanne de Richardot met de bouw van een modern kasteel, dat er ongetwijfeld een stuk speelser en luchtiger uitzag dan het vorige, ook al bleef het in eerste instantie een verdedigingsgebouw. (De prinses de Richardot verbleef trouwens doorgaans in haar kasteel te Lembeek en verscheen slechts sporadisch in Steenhuize). Antonius Sanderus toont het gebouw in zijn 'Flandria Illustrata' en laat duidelijk de onregelmatige gevelindeling zien : het geveltorentje en het barokke voorportaal, staan niet keurig in het midden. Elke hoek wordt gesierd door een rond torentje, dat deels als wachttoren dient en deels de functie van baldakijn vervult. Vanuit elke toren vertrekken dakhellingen, die samenlopen in een bol, met op de top het embleem der Richardots. Rond het bakstenen gebouw, typisch voor de 17de eeuwse bouwkunst in Vlaanderen, kronkelt een dubbele gracht, met landbouwpercelen op de strook tussen beide wateroppervlakten. Aan de vorm en de omvang van het gebouw is sindsdien weinig veranderd. Al werd het meer dan eens verwoest door brand of oorlogsperikelen, Maar steeds werd het in ere hersteld. Zelfs het uitzicht wijzigde nauwelijks : de kantelen verdwenen en de ronde torentjes werden door achthoekige vervangen. Pas in de twintigste eeuw trad het verval in. Onder de familie de Frenne werd het grootste deel van de waterwal gedumpt. De gebouwen raakten verwaasloosd. De reddende engelen heetten Camille en -vooral - Piet Van Waeyenberge. Op hun initiatief werd het gebouw omgevormd tot een ontmoetings - en seminariecentrum voor de bedrijfswereld, beheerd door de NV Ecoval. De ingrijpende restauratiewerken werden voor het grootste deel geleid door kunstenaar Maurits Van Saene, die hiervoor in 1991 werd gelauwerd met de begeerde Europa Nostra Award.
Auteur: unitasvrienden
Deelgemeente

Porfiergroeven van Lessines
In de porfiergroeve van Lessines is men dus het waardevolle bouwmateriaal porfier aan het opgraven. Porfier is een stollingsgesteente. Dat wil zeggen dat ondergrondse (vloeibare) magma hier stolde en dit hard gesteente vormde. In tegenstelling tot lava, stroomde het niet uit in open lucht maar bleef het compact onder de grond samengedrukt, wat het zo duurzaam maakt. Een zeer gekend profirisch gesteente is graniet.
Auteur: Dromos
Groeve

't Burreken
Logeren in B&B 't Burreken is puur genieten: van de adembenemende vergezichten, de heuvelige weggetjes, de deugddoende stilte, de lichte en ruime kamers, een gezond en uitgebreid ontbijt, een ayurvedische massage, inspirerende literatuur, de oprechte aandacht van de gastheer en gastvrouw. De B&B ligt op een knooppuntenroute en op wandelafstand van het natuurreservaat Burreken. tel +32 (0)494 51 31 18 www.tburreken.be
Auteur: Gemeente Maarkedal
B&B

Bambrugge
Bambrugge is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van Erpe-Mere. Bambrugge had 1575 inwoners en de oppervlakte van de deelgemeente is 2,89 km². Het dorp ligt in de Denderstreek aan de Molenbeek en wordt omringd door Burst, Zonnegem , Vlekkem, Ottergem, Mere en Aaigem. Bambrugge heeft ook een gehucht: Egem. Het hoogste punt is "Steenberg", deze top haalt juist 60 meter. Het gemeentehuis, de sporthal en de bibliotheek van Erpe-Mere liggen in Steenberg, op het grondgebied van Bambrugge. Boven op Steenberg heeft men prachtige vergezichten, in oostelijke richting kan men de heuvel, waar de deelgemeente Mere ligt, bewonderen.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Zwingelmolen
De Zwingelmolen was een watermolen op de Hollebeek of Zwingelbeek, een zijbeek van de Molenbeek-Ter Erpenbeek in Aaigem, een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen.De molen werd opgetrokken in 1816. Vroeger werd hij gebruikt als vlaszwingelmolen en later werd hij gebruikt als cichoreimolen. Het rad aan de molen werd verwijderd en het gebouw werd omgebouwd tot een woonhuis. De molen is niet beschermd noch geïnventariseerd.
Auteur: Wikipedia
Watermolen

Afdaling naar de Paillart
Na een lekker biertje, koffie en pannekoek, dalen we af via een verharde weg in het D'Hoppebos. Dit stukje prachtige afdaling geeft het gevoel alsof je in de Ardennen bent.
Auteur: B&B La Douceur de la Miclette
Afdaling

Bos Ter Rijst
Mooi stukje bos in de Vlaamse Ardennen. In de herfst met zijn vallende bladeren, een echte aanrader. Maar ook natuurlijk in de lente: bron: www.natuurenbos.be Met zijn talrijke bronnen en zijn blauwpaars tapijt van wilde hyacint in het voorjaar is het Bos Ter Rijst een niet te missen parel in een minder bekende uithoek van de Vlaamse Ardennen. Samen met de beukenbossen van Flobecq (Vloesberg) en het Brakelbos, staat het Bos Ter Rijst garant voor 200 hectare bosplezier.
Auteur: B&B La Douceur de la Miclette
Bos

Heiligdom Onze Lieve Vrouw van Lourdes op D'Hoppe
bron: Montfortblog In het jaar 1888 begon Baron Lefèbvre op eigen kosten op D'Hoppe een kerkje te bouwen, vooral gedreven door zijn vrouw, die heel godsdienstig was en medelijden had met de arme bevolking, in een gehucht ver van de dorpen Brakel, Schorisse en Vloesberg. Ze was vooral bezorgd om het geestelijk welzijn van deze mensen. Het was waarschijnlijk ook een aandenken vanuit een persoonlijke devotie voor wat 30 jaar daarvoor in Lourdes gebeurd was. Immers in 1858 was Maria aan Bernadette verschenen in de grot van Massabiel. Het kerkje werd toegewijd aan Notre Dame de Lourdes. Op 15 augustus 1888 werd onder grote belangstelling van de plaatselijke bevolking het kerkje ingewijd door de afgevaardigde van de bisschop van Doornik. In 1938 was het 50 jaar geleden, dat het kerkje op D'Hoppe gebouwd werd. Ook was het juist 80 jaar geleden dat Maria in Lourdes verscheen. Om die gelegenheid feestelijk te gedenken liet pater Hubert Claes, montfortaan, een prachtige Lourdesgrot bouwen tussen het klooster en de kerk. De grot werd ingezegend op zondag 21 augustus 1938 door Monseigneur Rasneur, bisschop van Doornik. Na de bouw van de Lourdesgrot begon men met de aanleg van een park met kruisweg en calvarieberg. De stichter van de congregatie van de Montfortanen liet in alle parochies waar hij een missie hield, een groot kruis of een calvarieberg oprichten als blijvende herinnering aan zijn predikatie. Voor pater Claes vormden de Lourdesgrot en de calvarieberg één geheel om te herinneren aan Montforts lijfspreuk: Door Maria tot Jezus. Sinds de stichting en de bouw van het kerkje zijn in 2012, 124 jaar verstreken. Het is 74 jaar geleden dat de Grot werd gebouwd en ingezegend en ongeveer 62 jaar dat de kruisweg en calvaire werden opgericht. In de loop der jaren is er hier en daar iets aan het kerkje veranderd. Vroeger was de grot binnenin het kerkje. Onder invloed van het Tweede Vaticaans Concilie werd het priesterkoor aangepast en het altaar naar voren gehaald. Het interieur werd opnieuw geschilderd. De toren werd gerestaureerd en voorzien van een nieuwe haan, die bij dag en dauw het eerste zonlicht weerkaatst. Hoe bescheiden het heiligdom ook is, in de kapel zijn enkele objecten de moeite waard. Daar zijn vooral de 15 geschilderde kruiswegstaties van de hand van kunstschilder Camerlinckx. Vervolgens is er de beeldengroep van de stervende Sint Jozef, die mooi gerestaureerd werd door mevrouw Johan Penne. Een prachtige monumentale antieke zetel prijkt op het priesterkoor naast het altaar. Deze werd in 1949 geschonken voor het koor van de kerk door, waarschijnlijk zijn weduwe, Léonce Van Damme, gestorven 18 juni 1949. Vanaf 1903 is de zorg voor dit heiligdom in handen van de Paters Montfortanen. Het klooster werd gebouwd in 1906, nadat de paters gedurende drie jaar op het kasteel hadden verbleven. Aan de andere kant van de kerk verrees in 1910 het klooster van de zusters van de Wijsheid, die er lange jaren een schooltje inrichtten. Je zou kunnen zeggen dat het heiligdom en het klooster de oudste montfortaanse aanwezigheid in België vertegenwoordigen. In 2010 werd de prachtige grot gerestaureerd. Talrijk ex-voto's getuigen van de vele gunsten die door de voorspraak van de heilige Maagd werden verkregen. 15 Augustus is altijd de hoogdag met een plechtige Eucharistieviering. Het is telkens weer een feest waar over gesproken wordt. De vele toeristen die in D'Hoppe genieten van de natuur zullen zeker niet nalaten enkele minuten bedevaarder te worden en een bezoek brengen aan de grot en de calvarieberg.
Auteur: B&B La Douceur de la Miclette
Bedevaartsoord

Hof van Papegem
Het Hof te Papegem werd in de 10de eeuw al vernoemd als villa. De hoeve werd bestuurd door een meier en was 30 bunder groot. "Hof te Papegem" werd dan een voormalige abdijhoeve afhankelijk van Sint-Pietersabdij (Gent).
Auteur: Dromos
Hoeve

B&B De Notelaar
Ben je wandelaar, fietsliefhebber, natuurliefhebber? Hou je van natuur, cultuur, historiek of lekkere restaurants? Je vindt het bij 'B&B De Notelaar' Het landhuis Het landhuis – gerenoveerd in landelijke stijl – maakt deel uit van een oude hoeve van begin vorige eeuw. Het huis is vooraan en aan de zijkant omgeven met akkers. De grote tuin biedt zicht op een natuurgebied met daarin een 17de eeuwse watermolen, de Vanderlindens molen. Midden in onze tuin staat een prachtige notelaar die getuigt van vervlogen tijden. De kamers Op de zolderverdieping zijn er twee kamers voor twee tot vier personen. De kamers zijn voorzien van een dubbel bed en een zitruimte. Daar staat een dubbele slaapcanapé als gezellige bank voor de TV. Er kan zelfs nog een kinderbed bij. Iedere kamer is voorzien van splinternieuwe badkamer met douche, lavabo en toilet. Ontbijt Iedere morgen staat een uitgebreid, lekker en gezond (zo veel mogelijk biologisch) ontbijt voor je klaar! Wandelen en fietsen Wil je wandelen, fietsen of gewoon genieten? Alle toeristische info ligt voor je klaar in onze gemeenschappelijke ruimte! De omgeving Zag je de zwalmstreek al? Genieten van heuvel tot vallei, tussen velden en bossen, langs beekjes en rivieren? Het verleden van de vele watermolens ontdekken. Rondritje maken langs kleine dorpjes met gezellige pleintjes? Genieten van vele streekgerechten en dranken. Dit in de gemoedelijke sfeer van de Zwalmstreek. Je bent er van harte welkom! De watermolens De watermolens zijn onze oudste en merkwaardigste getuigenissen van ambachtelijke en industriële archeologie. Zwalm mag terecht pronken met zeven watermolens, waarvan vier op de Zwalm. Je zal gefascineerd zijn door het vallende, kolkende water, door het eindeloos geruis en de beweging, door het mysterieuze van een ingewikkeld gemaal. Achter onze tuin staat de Vanderlindensmolen op de Peerdestokbeek, verscholen tussen het kreupelhout. Hij deed ooit dienst als wasmolen en blekerij.
Auteur: B&B De Notelaar
B&B

Witches Brewery
Witches Brewery is een buitenbeentje, dat fel contrasteert met de traditionele brouwerijen in ons huidige bierlandschap. Een vernieuwend concept dat, in het landelijke Vloesberg, temidden het Pays des Collines, zindert van ambitie, gezonde goesting en ondernemerschap. Witches wil tradities vermengen met vernieuwing, om de streekgebonden kust van het brouwen een nieuw elan en een nieuwe toekomst te geven. Een toekomst waarin know-how, tewerkstelling, ondernemerszin, ambacht en diversiteit elkaar vooruit helpen.
Auteur: pmoerman
Brouwerij

Lange Munte
Philippe Gilbert laat op de Lange Munte, de laatste kasseistrook in de Vlaamse openingskoers, zijn laatste medevluchters achter om op formidabele wijze te zegevieren. Het is de Omloop het Nieuwsblad van 2008. Twee jaar later demarreert Phil er opnieuw, maar hij wordt gecounterd én achtergelaten door Juan Antonio Flecha, die solo doorstroomt naar Gent.
Auteur: Bahamontes
Kasseistrook

Sint-Blasiushof
Volgens oude prentbriefkaarten "Kasteel Van den Broecke" en "Huis van den heer Burgemeester".
Auteur: Onroerend erfgoed Vlaanderen
Hotel

Sint-Lievens-Esse
Ondanks de naam van het dorp Sint-Lievens-Esse en de plaatselijke devotie voor de heilige Livinus werd de 18de-eeuwse kerk niet toegewijd aan deze heilige, maar aan Sint-Martinus.
Auteur: Lannoo
Dorp

Kaaihoeve
Het Natuureducatief Centrum De Kaaihoeve, in het hartje van de vallei van de Bovenschelde. Omdat een duurzaam milieubeleid niet alleen zaak is van politici en technici, richtte de Provincie Oost-Vlaanderen De Kaaihoeve in als ontmoetingsplaats om bij een breder publiek interesse op te wekken voor het milieu. Voor een geslaagd milieubeleid is immers de steun van de bevolking noodzakelijk. In de Kaaihoeve is er uitgebreide milieudocumentatie beschikbaar, er is een aanbod voor scholen (van kleuter- tot secundair onderwijs) en er worden milieuinitiatieven ontwikkeld en ondersteund. Om bezoekers het milieu beter te leren kennen, zijn er 'gezinsrugzakjes' en materiaalkisten beschikbaar.
Auteur: jeroenrottier
Museum

Baljuwhuis
De Baljuw was de ambtenaar die tijdens het Ancien Régime de heer in de stad of op het platteland vertegenwoordigde. Hij werd voor het leven benoemd. Hij bezat bevoegdheden op feodaal, politiek, financieel, militair en rechterlijk vlak. Het baljuwambt werd ingesteld vanaf de 12de – 13de eeuw.
Het huidige Baljuwhuis kreeg in de loop der jaren verschillende namen mee. Het gravenhuis – kasteel – “heeren huys” dateert vermoedelijk van de eerste helft van de 17de eeuw. Het gebouw met de grote tuin en de stallingen kreeg mettertijd ook verschillende functies. Vast staat dat het in de periode 1833 – 1973 eigendom was van de familie Olemans. In die periode deden de gebouwen dienst als brouwerij. De provincie Brabant (later Vlaams-Brabant) bouwde deze locatie tussen 1977 en 2003 uit tot een provinciaal trefcentrum.
De naam Baljuwhuis is van recentere datum. Het is een teruggrijpen naar het verleden toen de Baljuw in deze regio verbleef.
Bron: M. Matthijs, Van Grafelijk Landgoed tot Provinciaal Trefcentrum. Historiek van het Baljuwhuis Galmaarden. HOLVEO (1998)
Auteur: est2000
Historisch gebouw

POI

Meier-hoeve
De 18de-eeuwse hoeve die zich aan de overzijde van de straat bevindt, moet door de heren van Rode voorbehouden geweest zijn om er de meier van Schelderode, Makegem, Munte en Bottelare te huisvesten. Vermoedelijk ontlenen de straat – en ook de wijk - daaraan hun naam ‘Meierij’. Aanvankelijk was de hoeve 10 bunder groot, waarvan 4 bunder gelegen waren op het grondgebied van Schelderode en 6 bunder op het grondgebied van Melsen. De laatste meier die het bewoonde was Ferdinand Huys, tevens landbouwer en de koster van Schelderode.
De hoeve was oorspronkelijk volledig omwald. Deze omwalling werd in de loop van de tijd geleidelijk aan gedempt. De schuur en de stalling zijn nog oorspronkelijk, het woonhuis maakte voor een nieuwbouwwoning.
Auteur: JAN060
Erfgoed

Brouwerij Van Den Bossche
Brouwerij Van Den Bossche is een brouwerij in het Belgische en Oost-Vlaamse Sint-Lievens-Esse, deelgemeente van Herzele. De brouwerij werd opgericht in 1897 en is nog altijd in handen van dezelfde familie.Rond 1830 stond er waar nu de brouwerij staat een boerderij met boomgaard. Via een erfenis kwam de toenmalige boerderij in handen van Julia de Clipelle en haar echtgenoot August Van den Bossche . Na de dood van August Van den Bossche behield Julia de Clipelle de boerderij. Zij schonk vervolgens de boerderij aan haar jongste zoon Arthur Van den Bossche .Hij startte zijn brouwerij in 1897. Een groot deel van de boerderij werd gesloopt, waarna de brouwerij er werd op geplaatst. Opmerkelijk: Arthur Van den Bossche trouwde in 1901 met Leonora Eugenia Eulalia Callebaut , dochter van Charles Louis Callebaut, toenmalig zaakvoerder van brouwerij Callebaut, nu bekend om de chocolade. Na de dood van Arthur in 1925 bouwden zijn echtgenote en hun zonen Willy en Marc Van den Bossche het bedrijf verder uit. In 1975 kwam Ignace Van den Bossche, zoon van Marc, als vennoot in de brouwerij en in 1981 werd hij zaakvoerder. Sinds 2015 is de vierde generatie actief is in de brouwerij.
Auteur: Wikipedia
Brouwerij

Pottelberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_d
Lengte : 1.29 km
Stijging : 30 m
Gemiddelde hellingsgraad : 2 m / 100 m - 2.39 %
Maximale hellingsgraad : 5.43 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Brakelbos
Nadat we de weg zijn overrgestoken komen we in het Brakelbos, een bos dat zich situeert op resten van de Rhodesberg.
Modderode – of Mont de Rhode, zoals hij beter bekend is – is een onthoofde heuvel die tegen de taalgrens aanschurkt. Op de flanken van deze heuvel ligt een groen en dichtbegroeid tapijt waar beuk en hulst de dienst uitmaken. De bomen hier zijn soms al meer dan een eeuw oud. Dit bos heeft dan ook de nodige geschiedenis.
Deze parel van de Vlaamse Ardennen maakte vroeger deel uit van de bossengordel die de getuigenheuvels in de streek bedekte. Ook vandaag nog vormt het een geheel met het Bos ter Rijst en het Pottelbergbos. Samen zijn ze wel meer dan 200 hectare groot!
In de eerste en tweede wereldoorlog werd de natuur hier echter ernstig aangetast. Het bos op de Modderode werd nadien weer in ere hersteld en opnieuw aangeplant – hoofdzakelijk met beuk.
Oh, ben je benieuwd naar hoe de heuveltop hier vroeger eigenlijk onthoofd is geraakt? Wel, vroeger was er een actieve zandindustrie in de streek. De top van de heuvel werd afgegraven om zand te winnen. De groeve is nog altijd zichtbaar. Al is ze nu gevuld met weelderige bloemen en planten – die op hun beurt weer een verrassende dierenpopulatie aantrekken.
Auteur: Loebas
Bos

Aaigem
Jan De Wilde zong ooit over Aaigem, in het nummer "Hier in Aaigem": "Tegen wandeltochtfanaten helpen knikkers op de weg. Deze rollend' argumentjes doen het door de band niet slecht. En we zenden ze daarna nog opgelapt en wel naar huis." Een aanwijzing dat Aaigem een veelbzochte plek is om te wandelen. En terecht.
Auteur: Dromos
Deelgemeente

Erpe - Merelbeke Definitief
Van Leedsesteenweg 129, 9420 Erpe, België
Naar Hundelgemsesteenweg, 9820 Merelbeke, België
Routering Motor - kortste, Recreatief fietsen - mooiste