Kasteel Ter Zinkt
Kasteel Ter Zinkt in Munte was een echt middeleeuws waterslot, dubbel omgracht en uitgerust met een kerker voor misdadigers. In de 18e eeuw werd het grotendeels gesloopt, en in de 19e eeuw werden de resten omgevormd tot een lusthof. Dit kasteel is dus een typisch voorbeeld van een romantische kasteel-interpretatie. Het valt helaas enkel van buitenaf te bewonderen.
Auteur: RouteYou Info
Meer informatie
Kasteel

Burcht Herzele
De Heren van Herzele bewoonden deze waterburcht. Eeuwenlang bestuurden ze vanuit deze burcht ze de heerlijkheid 'Hersele', één van de belangrijkste heerlijkheden van het 'Land Van Aelst'.
Vermoedelijk werd de burcht opgericht in het begin van de 7e eeuw. Toen was het primitief gebouw, bestaande uit hout- en vlechtwerk, met aarden dammen en omgeven door water. Het was een vrij goede verschansing tegen de Noormannen: een 'harja sali', wat zoveel wil zeggen als 'een gebouw van de heer'. De naam 'Herzele' is van dit 'harja sali' afgeleid.
In de loop van de 11de eeuw werd het geheel opgetrokken in steen. In 1056 werd de streek veroverd door Boudewijn V, Graaf van Vlaanderen, waardoor het gebied niet meer onder het Keizerrijk Duitsland viel.
In 1096 trok Franco, toen de Heer van Herzele, op kruisvaart naar het Heilig Land. Vermoedelijk liet hij de extra versterkingswerken uitvoeren, alvorens hij zijn familie achter te laten.
In 1381 werd Herzele het slagveld tussen de Graaf van Vlaanderen en de Gentenaars. Hierbij werd de burcht van toenmalig burchtheer Seger, samen met de ernaast gelegen kerk en de omringende huizen, vernield. Jan Van Roubaix herbouwde de burcht in het begin van de 15e eeuw.
In 1579 ging de burcht definitief ten onder. Kanonnen van de Katholieke Spanjaarden schoten de burcht van de Protestantse Pieter van Melun in puin. Slechts één toren bleef gespaard. Toch zouden de monniken van de Sint-Pietersabdij uit Gent tussen 1579 en 1585 hier hun archief verbergen.
Sinds 6 juli 1957 (K.B.) is de burchtruïne samen met de omliggende weiden geklasseerd. In 1969 is de Gemeente Herzele eigenaar geworden. Zij liet sinds 1972 restauratiewerken uitvoeren. De noordoostelijke toren herrees. Het grondplan, met de funderingen van de muren, de vierkante donjon aan de zuidkant, en de hoektorens werden zichtbaar gemaakt. Een walgracht omsluit de site.
De hoektoren kan worden beklommen via de traptoren, die in Ledesteen opgetrokken is. In die toren zitten deuropeningen. Deze verleenden vroeger toegang tot de verdedigingsmuren.
Op de binnenkoer bevond zich de levensbron van de burcht: de waterput. In veel kastelen groeide boven de waterput een lindeboom om het water in de zomer zo koel mogelijk te houden.
Auteur: Crespo
Meer informatie
Burcht

ter biestmolen
Bovenslag watermolen die in de 16de eeuw dienst deed als papiermolen. Later werd hij aangepast om graan te malen. In 1970 werd de molen stilgelegd. Het binnenwerk is nog volledig aanwezig maar de molen is nu niet meer maalvaardig. Ingericht als taverne-restaurant met groot terras. Voor bijkomende informatie klik hier.
Auteur: Sutor
Meer informatie
Watermolen

Te Rullegem
Tussen fietsknooppunt 27 en 34 dichtbij het centrum van Herzele in de Molenstraat maak je kennis met een eeuwenoude staakmolen. De molen Te Rullegem was eertijds een banmolen. Momenteel wordt er door een team van vrijwilligers regelmatig gemalen. De molen is te bezichtigen. Knooppunt 34 bereik je via knooppunt 32 door de Kanunnikstraat te nemen, Evendael te kruisen en in Solleveld linksaf het oude Mijnwerkerspad te volgen. Helemaal beneden in Evendael op de grens met Sint-Lievens-Esse, een eindje links van dit pad (je moet er echt naartoe om het te kunnen zien) tref je nog de restanten van het waterwiel van 't Watermeuleken. Een verkorting is mogelijk door de Molenstraat verder in te fietsen, voorbij de Molenbeek (de Bataaf was vroeger ook een watermolen) richting dorp Woubrechtegem waar je inpikt op het fietsknoopunten netwerk bij knooppunt 34, richting 40 (c) foto: Eddy De Saedeleer
Auteur: windmolens
Windmolen

Sint-Dionysiuskerk
De bekoorlijke kerk van Roborst, toegewijd aan Sint-Denijs, is omringd door een ovale kerkhofmuur, enkele linden en het kasteelpark. De driebeukige kruiskerk met westtoren is grotendeels in baksteen opgetrokken. Daarin zijn enkele natuurstenen onderdelen alsook Romeinse steen- en dakresten verwerkt. Het oudste gedeelte van de kerk, de basis van de toren, gaat terug tot in de 13de eeuw.  Het gotische koor werd rond 1500 gebouwd. In 1767 werd de kerk grondig verbouwd, waarbij de noordkant behouden bleef, maar wel werd verhoogd. Roborst is een uitvalsbasis voor vele wandelaars. Op het vernieuwde dorpsplein staat het standbeeld van de waterkersplukster.
Auteur: Wizpr.guide
Gebedsplaats

Roborst
Wist je dat Roborst behoort tot de 50 mooiste dorpen van Vlaanderen.
Auteur: RouteYou Regios
Deelgemeente

Bareldonkkapel
Ook genaamd kapel van Onze-Lieve-Vrouw van 7 Weeën. Beschermd bij KB van 25.07.1942. Schuin ingeplant bovenop de zuidwestelijke flank van de zandheuvel gekend als de Kapelleberg. Voor de kapel ligt een weide met oplopende gekasseide toegangsweg en een recht pad afgeboord door jonge bomen dat vanaf de kapel leidt naar de woning van de proost van de Bareldonkkapel, gelegen aan de overzijde van de Donklaan (Uitbergen, Donklaan nr. 121). Ten noordoosten, naast de kapel ligt de bijhorende ommegang en Calvarieberg opgericht in 1935 in het beboste deel van de heuvel. Devotiekapel voorheen toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-ter-Groender-Straete, vermoedelijk verwijzend naar de ligging aan de "Groene straat", die Berlare via Bareldonk verbond met Overmere en waarop de huidige Donklaan langsheen het Donkmeer teruggaat. Over de ontstaansgeschiedenis van de kapel is nog weinig met zekerheid bekend. De kapel lag binnen de heerlijkheid Bareldonk en zou minstens opklimmen tot begin 14de eeuw. In 1959 werden namelijk bij vloerwerken in het koor oude vloertegels gevonden in gebakken en geglazuurd aardewerk met typische Vlaamse motieven die zouden dateren van omstreeks 1300-1310. De grafkuilen met menselijke skeletresten die bij dezelfde werken onder het koor werden aangetroffen, droegen bij tot de hypothese dat de aanvankelijke kapel mogelijk werd opgericht door plaatselijke heren, die de heerlijkheid van Bareldonk in hun bezit hadden. De oudst gekende heer van Bareldonk, Daneel van Berlaere vindt men al vermeld in de 13de eeuw (zie ook Oude dreef nr. 3). In de 15de eeuw ging Bareldonk over in handen van de familie de Mortagne. De mogelijke vergroting of heropbouw van de kapel in de 15de eeuw, zoals aangehaald in de literaire bronnen, werd nog niet door archivalische bronnen bevestigd. In de 16de eeuw vermeldde Antoon de Mortagne, heer van Bareldonk, dat de kapel door zijn voorouders werd gesticht. In 1585 werd er melding gemaakt van vernielingen tijdens de godsdiensttroebelen. Na restauratie werd de kapel door Mgr. Triest, bisschop van Gent, in 1639 heringewijd. In 1652 werd de kapel toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van 7 Weeën en werd een ommegang opgericht met houten kapelletjes, opgehangen aan de muren van de kapel. Tussen 1771 en 1774, toen de heerlijkheid van Berlare en het kleinere Bareldonk (deels) in handen waren van de familie vanden Meersche, werd de kapel verbouwd in rococostijl. Mogelijk gebeurde dit in opdracht van Emmanuel-Augustijn vanden Meersche. De voorgevel werd aangepast, vensteropeningen gewijzigd, een nieuw klokkentorentje werd geplaatst, het interieur kreeg een stucplafond en tegen de zuidkant van het koor werd een kleine sacristie aangebouwd. In bewaarde rekeningen is er melding van betalingen in 1773 en in 1774 voor werken aan de sacristie en kapel. Er was onder meer een levering van 300 kerkplaveien, verbouwingen aan de voorgevel en de vensters, de levering van een koperen haan met een bol, de plaatsing van een nieuw altaar, de levering van een nieuwe klok door Jan Baptist Wierinck. Altaar gewijd in 1774 door Monseigneur Van Eersel, de bisschop van Gent. In 1887 werd Bareldonk erkend als proosdij, deels gelegen op Berlare en deels op Uitbergen en met de Bareldonkkapel als bidplaats, afhangend van de Sint-Martinuskerk te Berlare. Eind 19de eeuw werd de kapel binnenin in neogotische stijl aangepast onder meer door beschildering, nieuw meubilair, plaatsing van neogotische glasramen. Ingrijpende aanpassingswerken aan het interieur vonden plaats in 1954-1956 en de jaren nadien, voornamelijk door kapelaan De Wolf, waarbij onder andere de 19de-eeuwse neogotische muurschilderingen verdwenen. Nagenoeg het volledige meubilair van de kapel werd aangepast of vernieuwd. Nieuwe decoratie aangebracht in een pseudo-rococostijl. Van het oude meubilair verdween de preekstoel, de biechtstoel en de communiebank. Het klokkentorentje werd in die tijd ook herbouwd naar het voorbeeld van het oude torentje. In 1959 werd de sacristie uitgebreid met een voorportaal en in 1960 werden in het koor twee nieuwe ramen geplaatst. Het exterieur van de kapel werd in 2003 gerestaureerd. Bij de laatste interieurrestauratie (2007) werd het interieur sterk versoberd door de verwijdering van voornamelijk toegevoegd lijstwerk en decoratieve elementen uit de aankleding van de jaren 1950. Thans lichtgeel gekaleide kapel op gepikte plint, opgetrokken van kalkzandsteen met verwerking van arduin voor de omlijstingen van de muuropeningen en de afwerking van de geveltop. Eénbeukige kapel van drie traveeën onder zadeldak (leien); koor van één travee met driezijdige koorsluiting. Achthoekige houten dakruiter voor het koor, met spits voorzien van ijzeren kruis en vergulde weerhaan. Uitzicht van de huidige voorgevel daterend van 1774, zoals aangegeven in de jaartalstenen onder de geveltop. Voorgevel met in- en uitgezwenkte top op voluten, afgewerkt in arduin, en bekronend gebogen fronton voorzien van ijzeren kruis. Spiegelboogvormige, brede deuropening gevat in een hardstenen geprofileerde omlijsting op neuten met rocailles in de zwikken en als sluitsteen, onder gebogen waterlijst; nieuwe vleugeldeur met bovenlicht. Erboven een steekboogvenster met metalen roedeverdeling en glas-in-lood, gevat in een arduinen omlijsting met waterlijst. Rond radvenster in de geveltop. In de zijgevels drie met arduin omlijste steekboogvensters met glas-in-loodramen; aflijnende houten kroonlijst. In de noordelijke zijgevel bevindt zich een getoogde zijdeur in een zandstenen omlijsting op neuten en met waterlijstje. Het koor is smaller en lager dan het schip en voorzien van twee steekboogvensters met een hardstenen omlijsting en glas-in-loodramen. Tegen de blinde koorsluiting hangt een calvariekruis onder een houten luifel, het Christusbeeld is verwijderd. Tegen de zuidelijke zijgevel van schip en koor aangebouwde sacristie. Oorspronkelijk deel van twee traveeën met getralied rechthoekig venster onder half schilddak. Toegevoegde travee met omlijste deur, onder lager half schilddakje. Het interieur van de kapel is bepleisterd en witgeschilderd. De vloer van het schip is bekleed met vierkante tegels in blauwe hardsteen en kalksteen, die in een geometrisch patroon gelegd zijn. De vloer in het koor bestaat uit witte en zwarte marmer tegels. Travee-indeling geritmeerd door pilasters met lijstkapiteel en rocaille ornament, op bij de laatste restauratie toegevoegde hoge hardstenen plint. Beuk met gebogen overwelving geleed door gordelbogen met florale stucwerkmotieven, en met kruisribben eveneens versierd met florale motieven. Koor onder kruisribgewelven. Ronde scheiboog tussen het schip en het koor. In het koor is nog een credentienis bewaard met gotische spitsboogvorm. Houten doksaal uit de 18de eeuw met fraaie leuning en rustend op twee ronde houten kolommen, aan de westzijde. Glasramen in het koor met monogrammen vervaardigd door J. Van Geffen, gedateerd 1960. Glasramen in het schip met geometrische patronen en de opschriften: "Dono dedit Sidonia De Smet 1897", "Dono dedit Julia Moerenhout", "Dono dedit Mathilda vander Cruyssen 1897", "dono dedit Aemilius Stockman prep. 1896". Glasraam boven het doksaal van 1963. Mobilair. Schilderij met de voorstelling van de Boodschap aan Maria in het altaarstuk met het wapenschild van de schenker en het monogram van de schilder: A.B.S.Q, uit de 18de eeuw. Beeldhouwwerk. Gepolychromeerde houten beelden van Sint-Antonius, Sint-Rochus, Sint-Jan en Sint-Eligius. Gekleed houten beeld van Onze-Lieve-Vrouw met Kind, vermoedelijk uit de 18de eeuw. Oorspronkelijk gepolychromeerde plaasteren kruiswegtaferelen in reliëf, in de jaren 1950 witgeschilderd en voorzien van nieuwe lijsten. Meubilair. Hoofdaltaar: houten portiekaltaar in Lodewijk XV-stijl van omstreeks 1774 met bovenaan voorstelling van de Heilige Geest in de gedaante van een duif tussen twee engeltjes met een zon en maan. Altaartafel met centraal een Mariamonogram in bas-reliëf; houten altaar voorheen met marmerschildering, herhaaldelijk overschilderd. Biechtstoel uit de 18de eeuw, voorzien van sculpturale elementen met engelfiguren en maskers in renaissancestijl afkomstig van de oude preekstoel.
Auteur: Stichting Open Kerken
Kapel

Sint-Martinuskerk Berlare
Zoals de meeste kerken is ook de huidige Sint-Martinuskerk het resultaat van heel wat verschillende bouwcampagnes. De oudste gedeelten stammen uit de 15de eeuw, namelijk de westpartij met de gotische toren en de eerste traveeën van de zijbeuken. De rest van de kerk stamt uit de vroege 20ste eeuw. In die periode werd eveneens het interieur aangepakt. De kerk werd voorzien van neogotische schilderingen die nu jammer genoeg verstopt zitten achter een witte pleisterlaag. De kerk heeft een Van Peteghemorgel (10) uit 1786. Het eigenlijke orgelinstrument is niet meer origineel maar werd getrouw gerestaureerd. Dorp 9290 Berlare Te bezoeken: Dagelijks: 09u-17u.( Op zondag om 9u is er misviering) Van Peteghemorgel (10) De naam Van Peteghem is een waar begrip in de wereld van de orgelbouwers. De familie zat 4 generaties lang in het vak! Pieter Van Peteghem, de grondlegger van de orgelmakerdynastie, is oorspronkelijk van Wetteren. Hij werd gebeten door het vak toen in 1722 het orgel in Wetteren gemaakt werd en de orgelbouwer, Gilliam Davit, bij het gezin logeerde. Na ervaring op te doen bij J.B. Forceville in Brussel vestigde de familie zich uiteindelijk in Gent.
Auteur: Stichting Open Kerken
Kerk

Sint-Gertrudiskerk Wichelen
rijstaande parochiekerk geïntegreerd tussen de overwegende lintbebouwing aan de zuidelijke straatzijde, enkele meters achteruit wijkend ten overstaan van de oude rooilijn. Vooral de hoog oprijzende voorgeveltoren van het slanke kerkgebouw vormt in het vlakke Scheldelandschap een significant herkenningsteken dat het dorpscentrum van Wichelen domineert en markeert. Het Scheldedorp Wichelen beschikte wellicht minstens van in de 12de eeuw over een bidplaats. Het Sint-Gertrudiskapittel van Nijvel bezat het patronaatsrecht. De vroegere parochiekerk van Wichelen was meer noordwaarts gelegen dan de huidige, namelijk in de oude dorpskom bij de Schelde, op de excentrische noordwestelijke wijk Dorp en Paddenhoek. Door het problematisch bouwvallig karakter van de oude dorpskerk met Romaanse kruisingstoren werd in de jaren 1860 afgezien van herstel en gekozen voor nieuwbouw elders in de gemeente. De oude kerksite aan Dorp bleef herkenbaar bewaard in de vorm van het ommuurd oud kerkhof naast de Schelde met als monument beschermde grafkapel met dodenhuisje (Oud Dorp). In 1866 werd architect Edmond Serrure senior (Sint-Niklaas) belast met de opmaak van de plannen voor de nieuw te bouwen kerk. Het twistpunt over de locatie vertraagde de uitvoering. Uiteindelijk werd beslist een nieuwe kerk meer centraal in een andere woonwijk van de parochie te bouwen die voor meer gelovigen gunstiger gelegen was. Voor de bouw van een nieuwe kerk werd een stuk grond aan de zuidzijde van de steenweg Wetteren-Dendermonde binnen de wijk Margote geschonken door de heer J.-B. Eeckhaudt-De Keyser. Goedgekeurd door de gemeenteraad op 8.02.1867 en na opmerkingen van de KCML aangepast door architect E. Serrure; goedgekeurd door de Commissie in 1868. Aanbesteding op 3.04.1870. Funderingen aangevat in augustus 1870 met hardsteen afkomstig van de afbraak van de oude dorpskerk. Eind 1871 stond de kerk onder dak. Stenen overwelving beëindigd in maart 1872. De toren was voltrokken in juli 1872. De kerk toegewijd aan Sint-Gertrudis, patroon van de voorgaande parochiekerk, werd op 30.10.1872 ingezegend en op 28.07.1873 ingewijd door monseigneur Bracq, bisschop van Gent. In 1914, tijdens de Eerste Wereldoorlog, werd de kerktorenspits vernield. Bovenste geleding van de kerktoren in 1926 vereenvoudigd heropgebouwd met nieuwe spits, volgens ontwerp (1924) van architect Theophiel Présiaux (Wichelen). Hij diende rekening te houden met de opmerkingen van provinciaal architect V. Vaerwyck (onder meer aangaande het materiaalgebruik). In 1970 gerestaureerd door architect F. Weyers (Sint-Niklaas). Sacristie uitgebreid met dagkapel in 1983. Interieur van de kerk eind 1872 - begin 1873 aangekleed en uitgerust met het hersteld oud meubilair, voornamelijk 18de-eeuws, afkomstig uit de voorgaande parochiekerk. Later vervolledigd met kwaliteitsvol neogotisch meubilair overwegend uit het atelier van Mathias Zens. Zijn ontwerp voor het koorgestoelte van 1881 werd in 1882 door de Commissie goedgekeurd. Volgens De Potter en Broeckaert was het interieur van de kerk volledig geschilderd. Van deze polychromie in neogotische stijl rest nog weinig. Het schilderwerk in het hoogkoor was van de hand van J. Janssens (Sint-Niklaas). Melding van gedeeltelijke herschildering van het hoogkoor in 1903 door Janssens (Gent). Bij de herschildering van het kerkinterieur in 1927 door Theo Goethals (Gent) adviseerde de KCML om de schilderingen van J. Janssens in het koor en achter de zijaltaren te behouden en te restaureren. In 1955 vonden schilderwerken plaats onder leiding van broeder Julien van het Gentse Sint-Lucasinstituut. Na de herstellingswerken van 1985 (aan dak, toren met vernieuwing van de haan) volgen eind 1988- begin 1989 schilderwerken (naar ontwerp van Dom Antoine van de abdij van Dendermonde) waarbij de figuratieve polychromie van het koor fors werd gereduceerd. Eenvoudige plattegrond van een transeptloze driebeukige kerk met ingebouwde vierkante voorgeveltoren, schip van zeven traveeën eindigend op een vijfzijdig koor gericht naar het zuiden; koor geflankeerd door sacristie rechts en een berging links. Benedenkerk onder een leien zadeldak met symmetrisch geplaatste houten dakkapelletjes; daknok doorlopend boven het koor. Bakstenen kerk met verwerking van natuursteen voor de plintafzaat, bij de versnijdingen en afdekking van de steunberen, ter omlijsting van portaal en van de vensters en voor het maaswerk van de vensters. De voorgevel is als zichtgevel aan de straat uitgewerkt met een middenrisaliet dat tot toren is uitgebouwd. Vierkante toren van 47 meter hoog met vijf geledingen onder ingesnoerde achtkantige torenspits met torenkruis en windhaan. Opvallend accentuerende versneden hoeksteunberen. Verticaliserend effect door de superpositie van portaal, ruim doksaalvenster, beeldnis en galmgat, alle met spitsboogvorm, galmgaten met deelzuiltje en vierpas in het maaswerk. Bekronende horlogegeleding onder aflijnende bogenfries. Symmetrisch concept in de voorgevel beklemtoond door de plaatsing daarin van de spitsboogvensters van de zijbeuken; ook beide ronde bovenlichten met ingeschreven vierlob en de lichtspleten van de trapkokers in beide torenhoeken. Herhaling van dezelfde spitsboogvensters in de langsgevels van de zijbeuken en koor met variatie tussen twee types van elegant gotisch maaswerk. Zijgevels en koor zeer eenvoudig uitgewerkt met ritmerende steunberen; blinde driezijdige koorsluiting.
Auteur: Stichting Open Kerken
Kerk

Munte
Op het eerste weekend van mei wordt Munte door reuzen bevolkt! Op kop Nonkel Miele, Tante Nitte en hun nageslacht, gesproten uit de blijspelen van Henri Van Daele en Romain De Coninck. En ook 'de Muntenaar', de uitvergroting van het beeldje in de Torrekensstraat (gemaakt in 1977), is erbij. Het aantal reuzen groeide zienderogen. In 1955 startte Nonkel Miele alleen,nu is het een bloeiende familie, vooral dankzij de grootse viering van 1000 jaar Munte in 1990. Heel wat gemeenten uit de regio sturen op die dag ook hun reuzen naar Munte!
Auteur: RouteYou Info
Deelgemeente

Vlaamse uitvinding voor waterberging en natuur
Deze sluis laat bij elke vloed een deel van het getij binnen zo ontstaan er zeldzame zoetwater slikken en schorren. Bij eb stroomt het water terug naar de Schelde. Wist je trouwens dat een gecontroleerd overstromingsgebied met gereduceerd getij, zoals Bergenmeersen, een Vlaamse uitvinding is? Het concept werd tien jaar geleden aan de Universiteit Antwerpen ontwikkeld. Aan het bouwen van deze sluis ging een grondige studie vooraf zodat precies de juiste hoeveelheid water binnenstroomt bij vloed.
Auteur: Agentschap voor Natuur en Bos
Sluis

Boembekemolen
De Boembekemolen met Bezoekerscentrum Vlaamse Ardennen - Boembekemolen is een watermolen in de Zwalmvallei in het Belgische dorp Michelbeke op de grens met Sint-Goriks-Oudenhove . De molen staat zowat op de kruising van de Zwalm en het Mijnwerkerspad. In 1544 wordt de molen voor het eerst vermeld als eigendom van graaf Lamoraal van Egmont, die de molen van acht mud verpachtte aan een zekere Jan vanden Broeck. Pas in de nasleep van de Franse Revolutie kwam de Boembekemolen, net als zovele andere kerkelijke en adellijke eigendommen, in particulier bezit terecht. In de tweede helft van de 19de eeuw verloor de Boembekemolen geleidelijk aan zijn laatmiddeleeuwse uitzicht. Houten onderdelen werden vervangen door gietijzer en ook de gebouwen zelf werden aanzienlijk uitgebreid. Rond 1900 deed het industriële tijdperk zijn intrede met de plaatsing van een stoommachine die later werd vervangen door de nog steeds aanwezige dieselmotor.
Auteur: Wikipedia
Watermolen

Brouwerij De Ryck
Brouwerij De Ryck is een brouwerij in het Oost-Vlaamse Herzele (België). Opgericht door de gelijknamige familie in 1886, is de brouwerij tegenwoordig nog steeds in hun bezit en beheer. De brouwerij kan op aanvraag en in groep bezocht worden. De brouwerij is opgericht door de voormalige leerlooier Gustaaf De Ryck in 1886 nadat hij in het Duitse Bremen het beroep van brouwer ging aanleren. De oprichting gebeurde nabij de kerk van Herzele, hij gebruikte hierbij aanvankelijk Brouwerij De Gouden Arend als benaming. Omwille van de Eerste Wereldoorlog werden de activiteiten gedwongen gestaakt en in 1920 werd er herbegonnen onder de naam Brouwerij De Ryck. Drie generaties later en onder de leiding van een vrouwelijke brouwer worden er thans acht verschillende artisanale bieren gebrouwen. De achterkleindochter van de stichter, An De Ryck, volgde onder andere stages in Engeland en Beieren. Worden nu nog gebrouwen: - Special De Ryck - Jules de Kriek - Jules de Bananes - Kriek Fantastiek - Arend Tripel - Arend Blond - Arend Winter - Arend Dubbel - Steenuilke
Auteur: pmoerman
Brouwerij

Paddestraat
Deze zeer lange kasseistrook overbrugt een licht niveauverschil. De kasseien liggen er goed bij. De straat volgt deels het traject van de Romeinse heirbaan Boulogne-Keulen. In de omgeving kruiste die de heirbaan van Bavai naar Gent. Dat was voldoende om hier een Romeins vicus te stichten.
Afstand: 2400m
Auteur: Tovape
Kasseistrook

B&B De Notelaar
Ben je wandelaar, fietsliefhebber, natuurliefhebber? Hou je van natuur, cultuur, historiek of lekkere restaurants? Je vindt het bij 'B&B De Notelaar' Het landhuis Het landhuis – gerenoveerd in landelijke stijl – maakt deel uit van een oude hoeve van begin vorige eeuw. Het huis is vooraan en aan de zijkant omgeven met akkers. De grote tuin biedt zicht op een natuurgebied met daarin een 17de eeuwse watermolen, de Vanderlindens molen. Midden in onze tuin staat een prachtige notelaar die getuigt van vervlogen tijden. De kamers Op de zolderverdieping zijn er twee kamers voor twee tot vier personen. De kamers zijn voorzien van een dubbel bed en een zitruimte. Daar staat een dubbele slaapcanapé als gezellige bank voor de TV. Er kan zelfs nog een kinderbed bij. Iedere kamer is voorzien van splinternieuwe badkamer met douche, lavabo en toilet. Ontbijt Iedere morgen staat een uitgebreid, lekker en gezond (zo veel mogelijk biologisch) ontbijt voor je klaar! Wandelen en fietsen Wil je wandelen, fietsen of gewoon genieten? Alle toeristische info ligt voor je klaar in onze gemeenschappelijke ruimte! De omgeving Zag je de zwalmstreek al? Genieten van heuvel tot vallei, tussen velden en bossen, langs beekjes en rivieren? Het verleden van de vele watermolens ontdekken. Rondritje maken langs kleine dorpjes met gezellige pleintjes? Genieten van vele streekgerechten en dranken. Dit in de gemoedelijke sfeer van de Zwalmstreek. Je bent er van harte welkom! De watermolens De watermolens zijn onze oudste en merkwaardigste getuigenissen van ambachtelijke en industriële archeologie. Zwalm mag terecht pronken met zeven watermolens, waarvan vier op de Zwalm. Je zal gefascineerd zijn door het vallende, kolkende water, door het eindeloos geruis en de beweging, door het mysterieuze van een ingewikkeld gemaal. Achter onze tuin staat de Vanderlindensmolen op de Peerdestokbeek, verscholen tussen het kreupelhout. Hij deed ooit dienst als wasmolen en blekerij.
Auteur: B&B De Notelaar
B&B

Lange Munte
Philippe Gilbert laat op de Lange Munte, de laatste kasseistrook in de Vlaamse openingskoers, zijn laatste medevluchters achter om op formidabele wijze te zegevieren. Het is de Omloop het Nieuwsblad van 2008. Twee jaar later demarreert Phil er opnieuw, maar hij wordt gecounterd én achtergelaten door Juan Antonio Flecha, die solo doorstroomt naar Gent.
Auteur: Bahamontes
Kasseistrook

Uitbergen
Uitbergen, de kleinste van de drie deelgemeenten van Berlare, werd reeds in 967 vermeld al 'Bergina', een naam die verwijst naar een hoge woonplaats die meer stroomafwaarts lag ten opzichte van Destelbergen. De kerk van Sint-Pietersbanden voor je is het resultaat van eeuwen bouwen en verbouwen. De toren met klokkenhuis heeft nog een romaanse oorsprong (11de eeuw), het koor en het schip dateren oorspronkelijk uit respectievelijk de 14de en 16de eeuw, maar het schip werd in het begin van de 20ste eeuw grotendeels in neogotische stijl herbouwd.
Auteur: Lannoo
Dorp

POI

Melle
Melle is een plaats en gemeente in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. De gemeente ligt net ten zuidoosten van de provinciehoofdstad Gent en wordt doorkruist door de Ringvaart en de rivier de Schelde. De gemeente telt ruim 11.000 inwoners, die Mellenaars worden genoemd. De patroonheilige van de gemeente is Martinus van Tours. Ook de kerk in het centrum is aan hem toegewijd.Op het dorpsplein vind je, zoals in vele gemeenten het Heilig Hart van Jezus, uitgebeeld met een standbeeld op het kerkplein rechtover de Sint-Martinuskerk. Die devotie stamt van na de wapenstilstand van wereldoorlog I.
Auteur: Wikipedia
Dorp

Langendries
Beklimmingscode van RouteYou : D_4_d
Lengte : 1.12 km
Stijging : 55 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 4.74 %
Maximale hellingsgraad : 7.15 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Kasteel Baudries
In de Kasteelstraat, Bossemstraat, Gemeentehuisstraat en de Kerkstraat heeft men zicht op het kasteeldomein Baudries.
Om de nieuwe St.-Petruskerk (1825) van een orgel te voorzien, verkocht de toenmalige pastoor het schilderij "de Madonna bij de fontein" van Jan van Eyck. Achter de kerk ligt de grafzerk van de laatste adellijke bewoners van kasteel Baudries, gravin Geneviève de Lichtervelde en haar echtgenoot jonheer Piers de Raveschoot. Het omwalde kasteel Baudries met rococo-kern uit de 18de eeuw werd in de 19de eeuw verbouwd en recent smaakvol gerestaureerd.
Via de Beekstraat links de Eikstraat waarbij je een oude pannenfabriek voorbijrijdt tot bij een oude Schelde-meander. Om de Schelde beter bevaarbaar te maken, werden de meanders rechtgetrokken. Rond die oude Schelde-armen ontwikkelden zich biotopen met weelderige plantengroei, ijsvogels en blauwe reigers. Vroeger was links om de hoek een aanlegsteiger, van belang voor de handel met Oudenaarde en Gent, vandaar de naam Kaaihoeve, op grondgebied Meilegem-Zwalm. Nu is dat een natuureducatief centrum van de Provincie Oost-Vlaanderen, een ommetje waard.
Auteur: FIETSVRIENDEN GAVERE
Kasteel

Sint-Gertrudiskerk
De neogotische Sint-Gertrudiskerk is in 1870 op deze plaats gebouwd na de doortrekking van de provincieweg waardoor de oude dorpskern in een afgelegen hoek van de gemeente kwam te liggen. Op de muur naast de pastorij staat een muurschildering ter ere van keizerin Theophanu, omringd door de fauna en flora van de Bergenmeersen, de Hagia Sophia van de stad van haar jeugd Constantinopel (nu : Istanboel) en de Sint-Pantaleonkerk in Keulen waar ze begraven is.
Auteur: Freddy
Monument

Landskouter
Nadat ze twee dagen weerstand boden in de buurt van Groot-Oosterzele trok op woensdag 22 mei 1940 het Belgische leger zich terug naar de Leie en het afwateringskanaal. Bijgevolg kwam Groot-Oosterzele onder het gezag van de Duitse bezetter. Een aantal Duitse regimenten verzamelden hier te Landskouter om van daaruit richting Vurste te marcheren.
Op de foto zie je Duitse soldaten ter hoogte van de huidige Aalmoezenijestraat in Landskouter. Op de achtergrond is een brandende woning te zien.
Auteur: Dromos
Deelgemeente

Melle - Wachtebeke definitief
Van N438, Melle, België
Naar 7, 9185 Wachtebeke, België
Routering Motor - mooiste, Motor - kortste